Cerca

VIVABABYLONIA

Milica Marinković

Just eat

Poznato je koliko Italijani vole hranu. Uživaju u hrani. Ponekad pomislim da je u Italiji hrana jedini stvarni smisao života, jedina svrha bilo kog dela dana, jedina stvar u koju vredi ulagati. Sve može da propadne (propast je, u stvari, očigledna u mnogo tome), ali restorani i kafići nikada. I još nešto: Italijani i Italijanke znaju da kuvaju i do sada nisam upoznala ženu/devojku koja se hvali time što ništa ne zna da umesi.

Ipak u Italiji, bar u većim gradovima, po restoranima se vidjaju sve više strana, tamnoputa lica. I to ne samo u mestima gde biste to osoblje i očekivali, na primer u nekom indijskom restoranu, več i po čuvenim picerijama, naročito onim u kojima se prodaje i pica na parče.

Živim u Bolonji, gradu koji je poznat po stanovnicima različitih porekla, nacionalosti, veroispovesti, jezika. Naravno, sve je to daleko od onoga što se može videti preko Atlantika, ali je ipak mnogo za jedan grad koji zvanično broji oko četiristo hiljada meštana. Po mišljenju mnogih stanovnika, previše je emigranata u zemlji u kojoj je i veliki broj Italiajna nezaposlen i koji u tim bićima – azilantima, izbeglicama, svetskim putnicima, ciganskim dušama, nomadima – vide jedino opasnost. A upravo su oni, rodjeni u Pakistanu, Bangladešu, Siriji, Libiji, Egiptu, Indiji, junaci ove, nazovi, priče. Emigranti koji su naučili da prave picu kao da su rođeni u Napulju, prestonici pice. U svojim radnjama prodaju kebab, giros i picu, za svačiji ukus. Neki od njih žive godinama u Evropi, seleći se iz zemlje u zemlju. Skoro mi je jedan Persijanac rekao da je napustio Iran pre više od trideset godina. Dvadeset je proveo u Nemačkoj. I žali za Nemačkom i za njenim ljudskim pravima. Htedoh da ga pitam što je otišao, ali ‘ajde. Taj gospodin (svi Persijanci su prava gospoda – otmeni, uredni, vaspitani) ima svoj mali lokal u centru grada, prodaje specijalitete slične bureku, pitama i ostalim “našim” đakonijama. I u gostionici ovog čoveka, a i u svim drugim, postoji “Just eat”. A šta je to? Virtuelni posrednik između potrošača i prodavca, u ovom slučaju bilo kog tipa ugostiteljske radnje – restorana, poslastičarnice, pekare, picerije, brze hrane itd. Preko svog profila na portalu “Just eat” ili pozivom na broj željenog ugostiteljskog objekta, možete poručiti večeru dok se vraćate s posla, iz teratane, ako vas mrzi da kuvate, ako nemate ništa u frižideru. Dostava je besplatna. Cene su iste kao kad biste išli sami po tu hranu. Dakle, ko tu uopšte zaradjuje? Ipak neko zarađuje. A ko dostavlja hranu? Naravno, tamnoputi iz zemalja koje sam već spomenula i njima sličnim. Novi robovi našeg doba. Daju im neki krš od motora i oni, jureći kao zveri u šumi, uleću u saobraćaj, rizikuju život i živote prolaznika samo da se hrana koju nose ne bi ohladila i da bi stigli da dostave na sve adrese. Kroz maglu, po kiši, snegu, na pedeset stepeni. Dok kupci čekaju u svojim foteljama.

I pre jedno mesec dana nisam imala ništa za večeru. Naravno, nije to nikakvo opravdanje. Sad se i ne sećam šta se sve izdešavalo, uglavnom, naručila sam picu iz obližnje picerije. Nisam ni znala da bi je doneo dečko “just eat”. Bilo je oko pola osam uveče. Trebalo je da stigne oko devet. Devet sati je prošlo. Pola deset. Ništa od pice. Zovem ponovo da pitam, možda su pogrešili. Ne, sve je u redu. Posle sat vremena neko zvoni. Otvaram vrata i vidim prestravljeno lice, sa suzama u očima. Ne znam da li je imao dvadeset godina, verovatno ne. Oči krupne i tamne, upali obrazi, mršav, izvinjava mi se i kaže da se izgubio, pola na engleskom, pola na italijanskom. Nudi mi i limenku fante kako bi se iskupio. Ja mu kažem da je pica i dalje topla i da je sve u redu, a on mi odgovara da se vratio po drugu kad je video gde je tačna adresa. Ona prva je već bila previše hladna. Ne, nikako ne prihvata da mu vratim limenku, neće ni bakšiš. Odlazi postiđen, a ja, dok zatvaram vrata i idem ka kuhinji, sećam se polako gde sam već srela istog tog dečka. Nekoliko nedelja pre te večeri, dok sam oko deset sati uveče prolazila ulicom s mužem, približio nam se on. Imao je na sebi tanku jaknu, o ramenu putnu torbu, u drhtavoj ruci papirić s adresom lokala iz kog sam naručila picu. Upravo stigao iz Pakistana, traži sreću u obećanoj zemlji. Objasnili smo mu kako da stigne i on se zahvalio kao da smo mu rešili sve probleme u životu. Eto. Sad isporučuje picu. Luta nepoznatim gradom u kome ne zna nikoga. Ko zna na šta i na koga misli dok juri motorom, dok kuca na tuđa vrata, dok prihvata uvrede što kasni i psovke jer je imigrant. Ko zna da li još uvek radi na istom mestu. Možda je dobio otkaz jer je previše kasnio? Možda je i gladan dok drugima nosi hranu. Nema veze, bitno je da većina “samo jede”.

Zatvorila sam kantu za đubre i izašla iz kuhinje.

Annunci

Margherita Rimi, Nomi di cosa – Nomi di persona

Una bella recensione su Nomi di cosa – Nomi di persona (Marsilio Editori) di Margherita Rimi, in Poetarum Silva, a cura di Anna Maria Curci, dove viene citata anche l’antologia Tempi d’Europa – Antologia poetica internazionale (La Vita Felice), curata da Lino Angiuli e da me, e dove, nel 2013, erano già apparsi alcuni testi di questa raccolta.

Poetarum Silva

Margherita Rimi, Nomi di cosa – Nomi di persona, Marsilio Editori, Venezia 2015

Nomi di cosa – Nomi di persona, una delle più recenti tra le numerose raccolte di versi pubblicate da Margherita Rimi, è un volume di poesia potente e delicata, singolare nella sua natura e plurale nelle voci e negli idiomi. Questi si intrecciano e si danno la mano, segnano pause e accapo senza mai dare l’impressione di un artificioso pastiche, ma dell’autentica necessità di essere detti di volta in volta proprio così, esattamente come li leggiamo. Molti testi, inoltre, si aprono immediatamente a una loro eco in altra lingua, si sporgono, quasi, a dispetto di una inerzia spacciata – dal mondo adulto, dimentico di meraviglia e di «scantu di criaturi», spavento di bambini – e in vista di una ben più articolata compostezza compositiva, per essere ‘ricantati’ in altri idiomi: penso in particolare ai…

View original post 972 altre parole

Piacere, Amelia in giro :) 2017

maremare, antologia poetica mediterranea (Adda Editore, Bari)

Finalmente nasce l’antologia poetica mediterranea maremare (Adda Editore). Ho avuto un immenso piacere di curarla insieme a Lino Angiuli e Maria Rosaria Cesareo. Più di un anno di lavoro, di contatti e corrispondenze continue con i poeti, i traduttori e i fotografi di tutti i Paesi bagnati dalla magia mediterranea! Tutto il Mediterraneo raccolto in un unico libro, con le poesie in lingua originale e in lingua italiana, impreziosito dalla bellissima prefazione di Daniela Marcheschi. Ecco un piccolo assaggio: 


Un mare, che condivide con la Terra una identica caratteristica o dimensione: la profondità ovvero lo stadio in cui l’esistenza perde e prende le sue forme. Così il Mediterraneo è un mare non solo abitato dall’ignoto, da mostri inauditi e terribili di cui la mitologia e la Bibbia forniscono ampi ragguagli, ma anche in grado, come la Terra, di essere matrice, di dare origine ad accese rinascite e conquiste: basti pensare alle peregrinazioni di Ulisse o di Enea.
(dalla Prefazione)

19399427_10213784122265119_5366252122033523040_n

In questa foto, oltre all’antologia maremare, curata da sei mani e composta da mille voci, tutte mediterranee, si vedono anche il nuovo numero della rivista “incroci”, così estivo, orientale, arabeggiante, migrante e, questa volta, molto narrativo, e il catalogo Scatti di poesia, un vero connubio mediterraneo tra l’immagine e la parola. Sulla prima meraviglia, Maremare, Lino Angiuli, Maria Rosaria Cesareo e io abbiamo lavorato circa due anni. Eccola qui, piena di testi a caratteri latini, cirillici, greci, arabi, ebraici. Quello che mi rende felicissima è il fatto di aver dato la voce italiana a tre grandi poeti stranieri, Boris Kastel (Montenegro), Jules Supervielle (Francia), Louis Notari (Monaco), traducendo le loro poesie. E la storia non finisce qui! Tra le recensioni pubblicate su “incroci” c’è anche quella di Questo libro non esiste di Marilù Oliva, scritta da me. Ora non vi resta altro che comprare i libri.  Mi vergogno ogni volta quando mi trovo nel ruolo della promoter o venditrice, ma questa volta davvero conviene: antologia “maremare” (pp. 188) 10€, l’ultimo numero della rivista “incroci” (137 pagine) + catalogo (53 pagine) 10€. Grazie, letteratura! 

Поноћ у Паризу*

На последњем сам спрату Ајфелове куле. Посматрам небо над Паризом и присећам се свог првог путовања у Француску, далеке 2003. године. Сада, док ми та сећања после осамнаест година пролазе кроз главу, све то делује тако, тако далеко. Моја наставница француског, родитељи које ме прате на пут, потом моје студије, мој посао, приватни часови, моји ученици. Од те 2003. године видела сам Париз небројено пута и сваки пут би ми пружио нешто ново, нешто другачије што ми је било потребно. Париз је одувек познавао тајну. Тренутке радости, љубави, романтичних шетњи, интелектуалних истраживања, читања у самоћи или у друштву. С њим. Он никада није толико волео савремени Париз, али је волео мене. Чинио је да осетим париску кишу кад би се у нашем стану умирало од врућине, или би ме гурао у једну од многобројних париских фонтана сваки пут кад бих се туширала. Мислила сам да је то била права љубав. Париска љубав. И француски пољубац могао је бити савршен једино с њим. И све то ми сада проклето недостаје. Да, налазим се на последњем спрату Ајфелове куле и сећам се свега онога што се догодило. Моје љубави за овим светом где је р котрљаво и грлено.

Одлучила сам да поново дођем у Париз иако није распуст јер сам мислила да ћу се тако осећати боље. А осећам се само горе. Иван и ја смо се растали на најгори могући начин. Да, истина је, била сам стварно окрутна, али заслужио је. Заслужио би и много горе. Сада сам овде и посматрам небо, облаке. Тражим зрак сунца који би ми дао неки одговор, трачак наде, али одмах се свега сетим и поновим у себи да нада није потребна, јер он не заслужује моју љубав. Осећам да ми сузе навиру и одлучујем да сиђем.

Лутам париским четвртима без циља. Мој мозак их већ довољно добро познаје, па се и не плашим да се изгубим. Je flâne… Помало се осећам као да сам код куће. Ето зашто сам одлучила да дођем баш у овај град после најгорег дана у моме животу. Никоме ништа нисам желела да кажем, чак ни родитељима. Најромантичнија љубавна прича завршила се после шест година, после припрема за венчање, после вереничког прстена који сам му бацила у лице изговарајући моје последње речи, пре него што сам залупила вратима најјаче што сам могла и отишла. Заувек. Све то пре недељу дана. Седам дана без јела, испуњена сузама, бесконачним бројем порука на које нисам одговорила. Све што сам тада хтела био је први лет за Париз где бих се поново нашла сама, где бих отпочела из почетка своју француску причу у којој је он био само уљез и ништа више. Све што сам желела било је да се изгубим пролазећи кроз париске књижаре где бих тражила нове књиге за своје ђаке, мислила на посао, на свакодневни живот, где бих се посветила својим интересовањима. И све је изгледало тако једноставно тамо, у мојој соби. Чинило ми се да би све било заборављено чим бих стигла у Париз и да бих одмах преболела све. Преценила сам моћ Париза. И преценила сам своје моћи. А о њему да не причамо. Преценила сам у сваком смислу то биће за које сам мислила да је било моје. А, у ствари, било је свачије.

Ето, ни град светлости није ми више леп. Не примећујем његов сјај, а туга ме не напушта. После неколико сати бесциљног ходања, наједном сам се нашла у једном непознатом кварту који никада раније нисам посетила. Око мене само стамбене зграде и мали парк где се играју деца различитих националности, док их маме посматрају с дрвених клупа. Многе од њих имају вео на глави. Дошло ми је да питам неког од пролазника како да стигнем до најближе станице метроа, али одустах, као и увек. Иван ми је увек говорио да превише често одустајем од својих идеја и да мењам брзо мишљења. Барем нисам мењала мушкарце, као што је он то чинио са женама. То сам му чак и рекла оног ужасног дана, а он ми је говорио да од мене никада не би одустао и да сам ја била његово животно опредељење. Да су све остале припадале прошлости. Ја више ништа нисам схватала, тог дана, само сам осећала. Осећала сам бескрајни бол који ми није дозвољавао да мислим својом главом, већ ме је удаљавао од здраве памети. Није ми допуштао да сагледам нашу блискост, већ ме је удаљавао од свега. Сетивши се свега тога, наставих да корачам.

Шеснаест часова, мање-више. За доручак сам узела само кафу и сок од поморанџе. Кафу горку нао никада пре, сок кисео као никада пре. Нисам ручала и нисам гладна. Осећам само горчину. Срца, не кафе. Моје лутање бива прекинуто једним мелодичним гласом:

„Госпођице! Госпођице!“

Заустављам се и видим како ми се приближава један тамнопути дечко, веселога осмеха, белих зуба, исцепаних фармерки, широке и светле кошуље веселих боја. На тренутак помишљам на огромну разлику између њега и мене. Ко зна на шта личим, рекох у себи. Он ми показује руком да га сачекам и претрчава улицу. Ја стојим и чекам као изгубљена, док неколико особа посматра сцену из оближњег кафеа, очигледно јединог у датој четврти града. Момак се приближава и ја схватам шта хоће. Сигурно станује негде близу и започиње своје радно поподне, заустављајући туристе којима продаје наруквице створене за тили ча, директно на руци пролазника, увијајући и плетући памучне и кожне нити. Кажем му да ми не треба наруквица, да их имам много, да немам ситниш, да засигурно нисам права особа која би му донела срећу за то радно вече. Он се и даље смеје и не престаје да плете наруквицу око моје руке. У том тренутку излази један човек из кафеа и почиње да зове младића, намигујући му као да хоће да му каже „престани“:

„Ив! Ив! Дођи!“

Хтела сам да одговорим да ме дечко не узнемирава, да сам можда баш ја она која досађује својим изгледом попут зомбија. Хтела сам, али Ив (проклето име!) ме је предухитрио говорећи типу из кафеа да жури. Мени је рекао да му не треба један евро за наруквицу, већ само један мој осмех. Ја се беживотно осмехујем и он ме теши говорећи да тако изгледам много боље и да нико на свету не заслужује моју патњу. Он се све време смеје, његови зуби сијају попут сунца. И одлази. Ја га гледам и кажем му коначно хвала, на сав глас, али он је већ прилично далеко. Ипак, окреће се и показује ми с два прста знак мира, као да хоће да каже да мој растанак и није битан. Како он уопште зна за то?

После неколико тренутака будим се из својих мисли и видим да човек из кафеа још увек стоји испред улаза. Пуши. Унутра нема више скоро никога. Позива ме на кафу. Мени при самој помисли на још једну горку кафу крче сва црева заједно. Кажем му да бих пре попила чашу воде и улазим. На шанку су поређани бројни стрипови, плоче, књиге пожутелих листова. Све то више личи на неку пијачну тезгу него на шанк. Он, власник кафића, има педесетак година, светле очи и ретку косу. Некада је сигурно и она била светла, а сада је проседа. Висок и мршав, погледа усмереног ка бескрају, као да размишља о неким тајнама само њему познатим. Упркос том тајанственом изгледу, делује искрено. Зове се Жан. Пита ме како тако добро говорим француски и после мог одговора закључује да су моји ученици прави срећници. Ја му се осмехујем.

„О, коначно један осмех!“

На то одговарам још једним осмехом, искренијим од претходог.

„Дај, престани! Помислићу да сам ти ја смешан“.

„Ма не! Симпатичан си ми. Хвала ти. Има сигурно десет дана како се не смејем“.

„Види се, знаш?“

Не знам шта да одговорим на ово. Одлучујем да останем и да проведем неко време у том кафеу с њим и с малобројним гостима које улазе и излазе. Жан ми допушта да седим за столом и да размишљам, онда ми доноси топли чај и колачиће. Остајем тамо више од два сата. Жан ме не пита скоро ништа. Посматра ме, али не досађује. Гледа само моје очи, моје руке како додирују косу, лице и главу које говоре уместо мене. И уместо мога срца. У тренутку када устајем да изађем, он ме зауставља:

„Знам једну тајну. Тајну која би ти помогла да решиш све проблеме срца и окончаш патњу“.

„Зар се толико види, Жан?“

Не говори ништа.

„Како да их решим? Која је то тајна?“

Пита ме где се налази мој хотел и каже да добро познаје тај крај, да је у близини Gare de Lyon.

„Иди сада и одмори се, а вечерас се видимо у десет до дванаест испред станице метроа близу твог хотела. Видећеш један киоск одмах на углу који ће, наравно, тада бити затворен. Чекај ме испред киоска, доћи ћу по тебе колима“.

„Шта? Ма ти си луд! И где ме водиш?“

„Видећеш. Ако ми не верујеш, немој ни да дођеш, у реду?“

„Размислићу“.

„Сети се да ћеш се осећати боље. Обећавам ти“.

„Хвала, Жан. Ћао!“

„Ћао“.

Није инсистирао, а ја и не волим особе које то чине. Није се трудио да ме убеди. Зато сам предосетила да ћу се те исте вечери нацртати испред киоска и да ћу га чекати.

Иначе, тај киоск је мој омиљени у Паризу. Прилично стар, у чему се могу наћи једино новине и ништа више. Чак ни карте за метро, ни разгледнице. Само новине. Ради један дека увек озбиљан који ме поздрави сваки пут кад ме види, јер сам у хотелу испред киоска боравила десетине пута. Наравно, ја једино код њега купујем новине кад сам у Паризу. Сада, враћајући се ка хотелу и размишљајући о Жану, гледам како продавац уноси све новине унутра, затвара киоск. Поздравља ме, али не као што то уобичајено ради. Овога пута се назире и један осмех. Тајанствени.

Улазим у своју собу мислећи на продавца новина. Да не зна нешто о мом сусрету са Жаном испред његовог киоска? Зашто ме је баш сада погледао осмехујући се по први пут октад се знамо, а могу да кажем да се знамо бар седам година? Можда ми се само учинило јер, враћајући се, нисам мислила ни на шта друго осим на тај затворени киоск и на сусрет са Жаном.

Уморна, бацам се на кревет и увиђам да, откако ми је Жан предложио да се састанемо, нисам ни помислила на Ивана. Била сам негде другде. Била сам у неком другом свету где нисам осећала никакав бол, никакву патњу. Покушавам да спавам јер је тек осам сати увече. До састанка са Жаном има још четири сата. Ко зна где ће ме одвести и колико ћу се дуго тамо задржати, али немам никакав лош предосећај. Моја радозналост надјачава бол. Нисам га питала ни о каквом је месту реч. Како би требало да се обучем? Покушавам да замислим њега у свом могућим издањима како бих наслутила његов стил, тип људи с којима се дружи. Али, његове испране фармерке и плава мајица ми не помажу много. Његове очи, односно његов поглед, да. А тај поглед ме води у неко прошло време, у време поезије и уметности, у исти онај Париз који сам ја као дете сањала и познавала још и пре него што сам га заиста видела. Али, иако ме Жанов поглед одводи у један давни Париз, ја не успевам да га замислим у неком тако далеком времену. А и мој проблем је мој кофер у коме нема ничег другог осим изгужване одеће. Нисам је извукла кад сам стигла а, усоталом, нема ни ничег нарочитог. Само два пара панталона, неке небитне мајице и то је то. Ничег елегантног. Док сам се паковала, нисам ни помишљала на забаву нити на било какву вечерњу одећу. Нисам понела никакве лепе ципеле, никакву ташну.

Искачем из кревета и излазим брзо из собе у нади да ћу наћи неки отворени бутик одеће. Пола девет је. У близини хотела има мало продавница, то је и био један од разлога због којег сам, пре седам година, одлучила да не мењам овај хотел. Управо због тога: нема многе гужве око њега, а ипак је у непосредном центру. Питам девојку на рецепцији да ли зна за неки бутик у близини и она ми указује на неке називе, али каже да су вероватно већ затворени или да управо затварају и да пожурим. Ја трчим у датом смеру и… да… Сви су затворени. Обесхрабљена, заустављам се на тренутак да размислим шта ми је чинити, да ли је уопште неопходно да купим нову хаљину. Гледам око себе и с друге стране булевара видим једну светлећу рекламу. Из унутрашњости се назире топло, жуто светло. По излогу бих рекла да се унутра налази одећа, али не знам тачно о чему је реч. Можда о некој кројачкој радњи. Или о атељеу моде. Не знам. Прелазим улицу и трчим страхујући да не налетим на затворена врата. Стижем и затичем једну префињену старију даму какву никада раније нисам срела. Седе косе, без шминке, али блиставог лица. Питам је да ли је још увек отворено, а она одговара да је њен бутик увек отворен за њене муштерије. Уз осмех јој кажем да бих да погледам одећу, а она ми узврати да могу на миру то да урадим јер не затвара никада пре десет-једанаест сати. Додаје да је тај бутик њен живот. Париз из прошлих времена, мода из прошлих времена. Бутик vintage хаљина.

Упркос мојој љубави ка Паризу из давних времена, ка свим прошлим стварима и упркос мојој урођеној романтичној природи, никада се нисам усудила да обучем неку од тих хаљина које сам затекла у продавници. Истина је да су ми се увек много допадале и да су увек привлачиле моју пажњу, али се све завршавало на мом дивљењу лепоти тих давних година. Госпођа ми се не обраћа, нити ме гледа. И не волим продавачице из двадесетпрвог века које прате погледом сваки мој корак и сваки покрет унутар продавнице. Овде сам слободна, чујем само како ми каже да се обично њене муштерије задрже сатима док разгледају и бирају хаљине и да она не воли да се умеће, али да је слободно питам за било шта што ме занима. Захваљујем јој се и упуштам се у модни времеплов. Сва одећа је расподељена у четири дела, с натписима изнад:  Années 40, Années 50, Années 60, Années 70. Почиње се од седамдесетих година које су смештене с десне стране одмах после улаза. У том делу има и најмање ствари. Неке сукње, звонарице, поштар-торбе, цветне кошуље, траке за косу. Сећам се колико сам лудела за свиме тиме као гимназијалка. У шездесетим годинама проналазим доста ствари сличних онима које имам код куће. Нисам ни знала да се облачим у стилу шездесетих. Можда и не дајем тај утисак када сам ја у питању. Лутка у излогу  изгледа као права филмска дива. Настављам да тражим, одлучујући да не узмем ништа ни из шездесетих година. Желим нешто другачије. Хајде да погледамо педесете године. Предивне хаљине А кроја, лепршаве сукње, уски корсети. Заносни дезени у којима се огледају веселост и безбрижност. Одлучујем да на брзину погледам шта има међу четрдесетим годинама како бих се што пре вратила у педесете и одабрала своју хаљину. Осећам да ме тамо чека мој избор. И тачно је: четрдесете године ме не привлаче много. Далеко ме више привлаче претходне боје.

„Чим сам те видела на улазу, замислила сам те у овој хаљини“.

Госпођа, која је читала неки часопис од пре бар тридесет година, устаје и провлачи своју такну руку међу хаљине из педесетих. Извлачи једну тамноцрвену хаљину и показује ми је, смешећи се. Остајем без даха, очарана лепотом хаљине. Једноставна, али блистава. Лепршава, без рукава, с предивним деколтеом, дефинитивно најженственија хаљина на свету.

„Допада ти се, зар не?“

„Савршена је! Како сте погодили?“

„Драга моја, ја сам одрасла у овом бутику. Припадао је мојој мајци. Провела сам цео живот овде, међу хаљинама и са женама које су их бирале. И које сам ја бирала за њих. Упамти, једна хаљина никада није само обичан комад одеће. Нарочито када је реч о оваквом типу одеће. Видиш, ова је савршена за тебе, али могла би да буде непримећена на некој другој жени“.

„У праву сте. Шта бих могла да обујем уз ову хаљину?“

„Погледај још мало, потражи и неки накит. О каквој је прилици реч? Куда треба да идеш?“

„О, ни сама не знам, госпођо. Знам само да морам лепо да изгледам“.

И она ми се осмехује попут продавца новина. Ма шта се дешава? Да ли умишљам све те осмехе или су стварни? Можда умишљам њихове поруке, то јест да имају некакве везе са Жаном и са нашим састанком.

Настављам да тражим и проналазим пар предивних, црних, дугих, сатенских рукавица. Госпођа ми додаје и пар црних лакованих ципела и црну, сатенску ташницу.

„Немој да ставиш никакву огрлицу. Узми овај прстен“.

Прстен је златне боје с неколико белих бисера који формирају цвет. Прихватам њене савете и одлазим да испробам све заједно. Стварно лепо изгледам, као да нисам ја. Остала бих још дуго унутра и забавила се испробавајући све и свашта, али нема много времена. Ипак, обећавам себи да више никада нећу променити овај стил. Допадам се и госпођи, приметила сам њен осмех одушевљења чим сам изашла из пробне кабине.

„Просто си предивна! Погледај се само! Где је нестала она збуњена девојка коју сам видела на улазним вратима?“

„Стварно сам деловала тако збуњено? Знате, очајнички сам тражила неки отворени бутик, али све радње су већ биле затворене. Светлост која се назирала из Ваше продавнице осветлела ми је мисли. Хвала, госпођо! Узећу све, наравно. Сада идем да се пресвучем“.

Све је спаковала у папирну кесу пудерасто розе боје. Све мирише на неки очаравајући, старински парфем. Платила сам и баш кад сам хтела да прекорачим праг, чула сам поново њен глас који ми каже да сачекам. Пружа ми један предивни шал који нисам запазила нигде у продавници. Узела га је из собице поред кабине.

„Вечерас ће бити хладно. Узми слободно, ово је поклон. Нека ти коса буде тако пуштена, стави само мало кармина и бићеш савршена. Дива из педесетих!“

„Како сте дивни! Хвала, хвала вам, госпођо. Свратићу сутра поново“.

Поздравља ме и смеши се на њој својствен начин. Поглед јој је упитљив, али питом. Усне се развлаче у стидљив и искрен осмех. Ја се враћам у хотел и девојка с рецепције ме пита да ли сам пронашла нешто. Ја јој кажем да јесам, показујући јој кесу пуну одеће.

„Мммм, осећа се предиван мирис у овој кеси. Где сте нашли све ово? Како се зове бутик? „Le rêve d’Émilie”? Никад чула. Овде је у близини?“

„Да, недалеко од продавница на које сте ми указали. Нажалост, све су биле већ затворене“.

„Жао ми је. Али видим да сте нашли оно што вам је било потребно“.

Узимам кључ и одлазим уз степенице. Кесу пудерасте боје стављам на сточић. Читам назив с кесе, исти онај који је наглас прочитала и девојка. „Le rêve d’Émilie”. Тако се зове бутик. Емилијин сан. Ко је, уопште, Емили? Она госпођа или њена мајка? Или ниједна од њих две? Гледам на сат, прошло је десет. Да ли сам се заиста толико дуго задржала у оној радњици? Деловало ми је као трен.

Свлачим све са себе и одлазим под туш. Уживам док вода пада на моју кожу, на моју главу. Освежава ми мисли. Размишљам о свему ономе што се десило откако сам се изгубила у оној четврти па све до пре неколико минута. И увиђам да нисам мислила на Ивана ни на наш растанак добрих пет-шест сати. Да ли је то тајна о којој је говорио Жан? Али, још увек нисам никуд отишла с њим. Требало је с њим да је откријем. А и још је рано. На брзину сушим косу и почињем да се облачим. Веш, чарапе, хаљина. Мекано платно ми милује кожу попут вела. Испод ушију наносим неколико капи парфема. Бар је парфем увек био прави класик који је наговештавао присутност прошлости и кад бих јела у фаст-фуду или ишла на трчање. Chanel N° 5. Навлачим рукавице, прстен и ципеле, али све то одмах скидам са себе како бих се лепо нашминкала и тиме убила време које никако да прође. Онда поново навлачим рукавице, стављам прстен, обувам ципеле. Узимам и ташну. На тренутак застајем и питам се чиме бих је испунила. На крају убацујем новчаник, мобилни телефон, кармин и огледалце. Баш кад сам била пред вратима, одлучна да изађем, погледам свој одраз у великом зидном огледалу. Ма, да ли сам ово стварно ја? Пре него што затворим врата за собом, извучем мобилни телефон из ташнице и бацим га на ненамештени кревет. Технологија нема никакве везе с мојим вечерашњим изгледом. Ипак се вратим у собу да затворим прозор и видим да сам заборавила шал који ми је поклонила Емили или њена ћерка. У праву је била, напољу је свеже и хладњикаво. Али… Како је она уопште знала да ћу ја баш вечерас изаћи? Пружила ми је овај шал уз речи да ће бити свеже ове вечери. Има заиста толико необјашњивих ствари које су се десиле за овако кратко време. Поново се огледам и питам се шта би Иван рекао кад би ме видео овакву. Да ли бих му се свидела? Док се то питам, истовремено грдим саму себе јер то не би сада требало ни да ме занима. Он више не би требало да ме занима, нити ја више треба да мислим на њега. Што више гледам свој одраз, више себи изгледам смешно. И више не мислим да сам лепа и заносна као што ми се чинило пре само неколико минута. Ето шта ми ради Иван, носилац свега што је ружно у мени и око мене.

Можда је Жан већ стигао и чека ме испред киоска? Која лудост. Упознала сам га тек данас и одмах прихватила његов ноћни позив. Ма да није све ово једна неслана шала? Као да га још увек видим испред оног мајушног кафеа, препуног старих ствари. Предмета тако… vintage. Још увек ми је пред очима док лагано пуши своју цигарету и гледа у бескрај, у небо које има боју његових очију. Плаветнило које долази из непознатог, из неког сна, баш као што је и писало на улазу у кафић. Боже! „Le rêve d’Émilie” и „Le rêve”! Називи су исти!

Привучена овом чудном случајношћу, заведена тим неким тајанственим светом који чека само мене, коначно се одлучујем да напустим своју собу и свом брзином силазим низ степениште. Остављам кључ на рецепцији, а девојка ме зачуђено погледа као да је поред ње прошао дух.

Истина је, свеже је. Још десет минута до састанка. Хтела бих да одем на брзину до бутика само да погледам да ли је још увек отворен, али шта ако Жан дође, не види ме и помисли да сам одустала? Ипак не. Зато само пређем улицу и станем поред киоска. Све делује нормално. Продавац новина није ту, све је пусто. Нема ни живе душе, а у Паризу смо. Није ни поноћ. Увиђам да, поред свих протеклих боравака у Паризу, никада се нисам нашла на улицама овога града овако касно, нарочито не сама. Можда је баш то недостајало мени и Ивану? Да проведемо више времена напољу? Више ништа не разумем, Било нам је тако добро у вези, обожавали смо нашу интимност. Ипак, сада мислим да нас је баш она и убила. Увек и превише сами. Никада нисмо учинили неку лудост. Никада. На пример, провести читаву ноћ под кишом. Или бар поноћ, као што ја сада чиним у Паризу. Поноћ у Паризу. Где сам чула нешто слично? Покушавам да се сетим, и поново се удаљавам од стварности (али да ли сам ја уопште у стварности?). Наједном, чујем звук сирене. Два пута. Окрећем се и иза себе видим један црни кадилак елдорадо. Аутомобил се зауставља. Врата се отварају. Жан се осмехује.

„Жан, шта је све ово? Не знаш шта ми се све десило. Реци ми да не сањам. Реци ми да ово није само сан!“

„Не, није само сан. Једини сан овде си ти, госпођице из педесетих! Заносна си! Изволите, можете ући“.

„Захваљујем!“

Смејем се срдачно и пресрећна улазим у ауто. Док се возимо, пролећни ветрић мази наша лица, моја коса лети, ја припијам шал све више уз кожу. Жан вози споро, Париз се осмехује, звезде су тако близу. Све ми то изгледа као пут у звездано небо.

„Стигли смо, Mademoiselle“.

Заустављамо се испред једне уске и високе зграде, предивног изгледа. Изгледа као неко мало позориште у ком нема никога.

„Жан, где смо?“

„На месту где ћеш разумети себе саму. Где ћеш разумети време које те опседа. Немој се плашити, видећеш да је забавно. И немој мислити да си у бајци. Сети се да је Пепељуга морала да се врати кући у поноћ. А баш у поноћ почиње права забава“.

Изговара то сав нестрпљив, као да једва чека да прослава почне. Не знам ни сама шта се слави. Не успевам ни да замислим, ни да наговестим. Излазимо из аутомобила и видим да је и он обучен у истом мом стилу. Жан ми пружа руку и остављамо кадилак баш испред зграде. Никада нисам возила у Паризу, али мислим да би казну за такво паркирање било немогуће платити. Улазимо на главни улаз, без куцања. Жан ме води кроз дуги ходник ка једном споредном улазу где се налази само један лифт од тамноцрвеног дрвета и с вратима од пожутелог стакла. Улазимо и питам га на који спрат треба да се попнемо. Док тражим бројеве, запажам да постоји само број један.

„Управо тако. На први и једини спрат“.

Не могу да верујем. Почињем саркастично да се смејем, на сав глас.

„Само један спрат? Зар нисмо могли да се попнемо пешице?“

„Не, нисмо могли. Нема степеништа“.

Путовање до првог спрата траје читаву вечност и ја почињем да дрхтим. Наравно, Жан то примећује и покушава да ме орасположи на све могуће начине, говорећи ми да ћу убрзо све схватити. Најзад стижемо. Врата лифта се отварају и чујем мноштво гласова који се смеју, певају, чујем музику, звук при судару чаша. На сву срећу. Боље него потпуна тишина.

„Сада ћеш упознати све наше пријатеље“.

„Чије пријатеље?“

„Моје, твоје, чак и оне који познају твог вереника“.

„Извини, шта ти знаш о мом веренику?“

„Само оно што ми је твој данашњни изглед рекао, када сам те упознао“.

Улазимо у салу, или боље, у салон. Баш чудно, видим толико људи који пуше. Никада у животу нисам видела толико муштикли и лула. Музика која се чује произилази из грамофона. Око мене парови који се љубе, не крију се ни од кога. Сви су слободни, нема интимности. Жан се удаљава од мене како би нам донео нешто за пиће. Опчињена сам хаљинама, лепим жанама, елегантним мушкарцима. Не осећам се другачије од њих, већ по први пут осећам да сам део неке групе, да припадам неком месту. Док посматрам све око себе, застајем запањена пред једним паром који видим на неколико метара од себе. Чини ми се да су то госпођа из бутика и продавац новина, али немогуће је. Делују и сувише млади. Жан се приближава и пружа ми чашу. Представља ме пријатељима. Сви су срдачни, осмехују се, питају ме о мојој земљи, о бомбардовању од пре десет година и о последицама. Ја им кажем да је од 1999. године прошло много више година и они се смеју, говорећи да сам симпатична и да се баш тако треба понашати када су у питању катастрофе које су иза нас. Са иронијом и без страха. Најпре не разумем, али онда схватам да су се они распитивали о бомбардовању из Другог светског рата. Па да, овде се живи у педесетим годинама, иако ми се чини да познајем одлично сва та лица. Недостаје нам само Иван. Да, знам да не би требало да мислим на њега, али сигурна сам да би му се свидело. Често ми је говорио о својим сновима у којима је путовао кроз прошлост и сретао позната лица. Ја бих се тада смејала и говорила бих му да бих желела да сањам с њим исте снове, као што заједно радимо и друге ствари:

„Љубави, замисли! Једемо исту храну, гледамо исти филм, пијемо исто вино, читамо исти роман, и на крају сањамо исти сан!“

Он би се онда смејао више од мене, говорећи да то није било баш тако могуће, али да је свакако било лепо. И да је нешто друго, по његовом мишљењу, било много битније:

„Лепо звучи! Али има нешто битније од сањања истих снова док спавамо: сањати исте снове док смо будни“.

Да. Умео је да ме задиви својим речима. Сада се питам који сам сан сањала? Можда сам, у ствари, увек била превише успавана и сањива да бих с њим будна сањала. Јер, када желиш да оствариш сан за некога, сан с неким, мораш бити будан као никада. Наједном осетих додир на својој руци. И Жанов глас:

„Онај господин хоће да поприча с тобом“.

Показује ми једног младића који седи на столици chaise longue. Кад је приметио да сам га погледала, устао је и приближио се, нудећи ми пиће. Већ сам била испила неколико чаша, прво ону коју ми је донео Жан, онда једну коју ми је понудила једна госпођа, па једна девојка. И сада овај младић. Носи наочаре за које сам сигурна да сам их већ негде видела, и то више пута. Црни и поприлично дебели оквир. Где ли сам видела те наочаре? Чини ми се да су ми и његове очи познате. Не сећам се одакле. Има двадесетак година и са неодољивом симпатијом (и та симпатија ми је прилично позната) е веселим гласом ме упита:

„Ћао! Ти си Жанова пријатељица, зар не? Тренутно радимо на новом филму. Да ли би хтела да глумиш у њему? Била би савршена за једну улогу коју сам осмислио пре неки дан“.

„Ја да глумим? Ти то озбиљно? Никада у животу нисам то радила!“

„Могла би да пробаш! Стварно мислим да си идеална за ову љубавну причу“.

„Реци ми још само да је реч о пару који раскида. У праву си, баш сам идеална!“

„Јао, не! Извини! Нисам имао појма да патиш…“

„Да ли ти изгледам као неко ко пати?“

„Сада да. Малочас кад сам те спазио, не. Изгледала си срећно“.

Нисам знала шта да му кажем. Кад ме је он видео срећну, мислила сам на Ивана.

„Реци ми о чему говори тај нови филм? Ти си режисер?“

„Да, ја. Знам, млад сам, али дубоко верујем у оно што стварам јер волим све то. Дакле, реч је о једном пару који проживљава све разлике које постоје између једног мушкарца и једне жене. Овим филмом бих желео да прикажем разлике у схватању љубави и пожуде“.

„Не разумем. Какве разлике?“

„У питању је једна љубавна прича која почиње као и све друге љубавне приче. Њих двоје су заједно, све раде заједно, смеју се, плачу, воде љубав, после пар година одлуче да живе заједно, планирају децу, почињу да уносе биљке у стан, намештај, онда се свађају око кућних послова, односно, све то чини она. Он умире од страха. И како би победио страх, како би показао себи да његов живот не престаје тим заједничким животом, почиње да се виђа с другим женама, али волећи увек само њу. Она, наравно, не зна ништа о томе. Онда, после неколико година, када он коначно схвати да воли само њу и да је прави живот само с њом, она открива све оно што је он у међувремену радио. Открива све захваљујући једном анонимном писму веома уверљивог садржаја које је послала једна његова бивша љубавница из чисте злобе. Хеј, шта ти је? Ти то плачеш?“

„Не… Извини, дим је у питању. Настави, молим те. Шта она тада ради?“

„Тада почињу да се свађају, односно да по први пут искрено разговарају. Почињу да се разумеју. И она му опрашта. Чини то јер увиђа да не постоји само један исправни начин на који се воли. Јер волети не значи тражити од другога да ради оно што се нама свиђа“.

„Али ако нас наш партнер воли, зар не би требало да чини све како нас не би повредио? Зар не би требало да нас чини срећним?“

„У овом случају, повреде је изазвала бивша љубавница. Он није имао ту намеру. Наравно, није лепо то што је урадио, али никада није желео да његова љубав пати. Али, знаш, он је мушкарац. Не желим да оправдавам његове поступке, већ само да укажем на разлике које постоје. Наравно, није да сви мушкарци имају своје илегалне авантуре, али чак и ако неки мушкарац никада не уради оно што је чинио мој јунак, веруј ми, сви мушкарци то желе. Ментално то чине“.

„И које би то биле разлике у перцепцији љубави?“

„Видиш, ви жене сте увек исте у љубави и желите увек једну исту ствар: да проведете читав живот с мушкарцем у кога сте заљубљене. И само с њим, иако он може да се промени много пута. То јест, не мора да се увек ради о истој особи. Тачно је, девојчице постају зрелије пре дечака. Такве сте ви жене, шта ми ту можемо! Већ са шест година залепите се за неког од нас, а ми не разумемо шта вам је. Ми, са шест година, хоћемо само лопту, а ви сте скоро невидљиве. Са девет година, када ми напокон схватимо оно што сте хтеле, и кад вам коначно то ставимо до знања, цепајући вам вашу свеску испред носа или подсмевајући вам се док пролазите с другарицама (али никада уколико пролазите саме док смо и ми сами), ви нас више и не примећујете. Луде сте за неким од дванаест година и све бисте желеле с њим. С петнаест-шеснаест година, све је већ познато, не морам ни да ти причам. Ви сте већ спремне да се удате и да проведете читав живот с вашим вољеним, док вољени, ако је истих година, с вама је само да би испао фрајер пред друштвом и мало због хормона. Глава му је, међутим, далеко од вас и има на уму потпуно друге ствари. На пример, да пуши траву и да пије пиво с другарима. Да још увек игра фудбал. Онда, око двадесет година, ви мислите да се коначно скрасите са сродном душом, али ваша сродна душа жели нешто друго од живота. И жели све друге у животу. Опсесивно мисли једино на време које пролази и жели секс, секс и само секс. Да, можда и не зна да воли само вас, али засигурно не мисли на децу и на породицу. Ви, наравно, сањате све време исти сан. Онда, на пример, са око тридесет или тридесет и пет година, ми коначно осетимо потребу за оним што сте ви одувек хтеле, али ви, као што се то догађа и мојој јунакињи, откривате нешто што би могло потпуно да уништи читав дугогодишњи сан. Јер живот је као филм! И увек је потребно мало отрова. У противном, чему служи живети? Да ли би ти гледала неки филм у ком се ништа не дешава? Где све функционише онако нако су јунаци замислили на самом почетку?“

„Па… Не…“

„Ето, управо тако! Дакле, ви откријете наше тајнице, тада већ закључане и закључене, и претворите се у најкрволочније звери спопсобне да упропасте баш све, баш тада када је све деловало тако мирно. Ако се то не деси, или ако нас ви прихватите такве какви смо, дођу друге године, ситуација је мање-више иста као и увек, док ви и даље имате исту жељу: провести читав живот с оним у кога сте заљубљене. Чак и ако то више није уопште ваш муж. Нема везе. Битно је да буде с оним у кога сте заљубљене. Нама, напротив, то више није ни важно. Онда, полако, дође једно доба кад нас жене више уопште и не занимају. Не постоје више. Док ви, и у седамдесет година, сањате још увек онај сам о јединственој љубави на свету“.

„И дакле? Да ли тај твој јунак воли своју жену или не?“

„Мислим да је воли“.

„Али ако она жели да му буде једина, као што је он њој једини, зашто он то не прихвати?“

„Ех, једини је докле? Док се не појави неко други за којим ће она изгубити главу. Видиш, жена, иако ће увек желети једину праву љубав, ретко ће бити заљубљена само у једног мушкарца. Али, кад је заљубљена, жели све и само с њим и мисли једино на њега. С друге стране, мушкарац, и кад воли само једну, жели много њих. И желећи друге, може да воли само једну којој се враћа. Док жена, чим почне да жели неког другог, не враћа се истински више никада ономе ко је званично њен. Мислим да си ти све ово разумела, хм? Дакле? Прихваташ ли улогу?“

Не сећам се свога одговора. Сећам се само да сам видела Жана како ми узима чашу из руке, говорећи ми да би сав тај коњак могао само да ми шкоди. Онда смо плесали, чини ми се, а можда и не.

Светлост јутра ме буди. Превише прејаке светлости. Али више није јутро, већ подне. Гледам око себе. Моја соба личи на филмску свлачионицу где се управо пресвукла нека глумица. На столици испред сточића налази се једна тамноцрвена хаљина, откопчаног рајсфершлуса. На хаљини пар црних рукавица и један дуги шал. Поред столице пар црних лакованих ципела. На сточићу прстен и једна црна ташница. Осећам да ме нешто жуља под леђима и у постељини проналазим свој мобилни телефон. Узимам га у руку и у том тренутку стиже једна порука. Од Ивана.

„Ноћас сам сањао да глумим с тобом у новом филму Вудија Алена. Je t’aime“.

*Прича на италијанском објављена у италијанској збирци Paris, toujours Pars, Les Flâneurs Edizioni, Bari. 

Midnight in Paris di Milica Marinković

Campo de’ Fiori della capitale serba. Ovvero, Cvetni trg di Belgrado. Un giorno di primavera del 2003, più precisamente del mese di aprile. Da nessuna parte al mondo aprile è così bello come a Belgrado e ne è testimone anche una splendida canzone, intitolata April u Beogradu, che significa, appunto, Aprile a Belgrado. Erano passati appena quattro anni dall’inizio del bombardamento del mio Paese da parte della NATO. Un bombardamento che è durato ben settantotto giorni, senza neanche uno di tregua. Quel giorno di aprile, però, sembrava essere lontano da tutto ciò. Il sole brillava più che mai dallo stesso cielo dal quale cadevano le bombe, come la pioggia. I fiori sbocciavano, la freschezza dell’aria era giusta e tutto sembrava perfetto. Quello che portava un po’ di nostalgia autunnale era la preoccupazione dei miei genitori, soprattutto di mia madre. Certamente, anche mio padre era un po’ ansioso, ma non lo dimostrava tanto. Lei si comportava come se io stessi partendo in un altro pianeta per non tornare mai più. E, invece, stavo andando soltanto a Parigi. Dico “soltanto”, perché, in effetti, andare a Parigi ormai è diventato così semplice. Prendi un volo Ryanair, atterri a Paris Beauvais, passi più di un’ora osservando la monotona campagna parigina fingendo che tutto sia così splendido perché finalmente sei a Parigi. Ma nel 2003 non era così. Andare a visitare la capitale francese non significava partire soltanto per Parigi. Soprattutto non per me.

Tutto era iniziato nel 1998 con un vero e proprio coup de foudre, anche se ancora non sapevo pronunciarlo così. Un colpo di fulmine verso la lingua francese. Avevo già da tempo studiato l’inglese, ma non avevo mai sentito la gioia nell’incontrare qualcosa di nuovo, come quel giorno grazie alla mia insegnante francese. Le domande che faceva le capivo subito, neanche io sapevo come. Rispondevo in serbo, chiaramente, e subito dopo imparavo a farlo anche in francese. L’invidia dei miei compagni di classe non è mancata: «È facile per te quando non sai dire bene la erre». Non riuscivo a spiegare loro che io non sapevo nemmeno come fosse la erre che pronunciavo. Non mi ero mai ascoltata. Sapevo di avere la erre moscia, ma per me era normale. Quando l’insegnante di francese lo notò, io, sinceramente, non mi sentii molto fortunata, perché nonostante la mia erre naturalmente francese, imitavo quella che pronunciava lei. E poi, credetemi, avere la erre moscia non equivale affatto a essere portati per la lingua francese. Assolutamente no. Comunque sia, da quel giorno dedico tutta la mia anima alla lingua francese e l’amore dura ancora. Ecco perché, quando nel 2003 ho avuto l’opportunità di viaggiare a Parigi con un gruppo di studenti del mio liceo, la mia felicità ha raggiunto il suo apice. Piangevo per l’emozione che sentivo. Finalmente avrei visto la Tour Eiffel, le Louvre, Notre-Dame. Avrei comprato i libri dai bouquinistes lungo la Senna, forse avrei fatto anche un giro col Bateau Mouche. Ancora prima di partire avevo già programmato ogni giorno della settimana parigina a venire. Ed ecco. Finalmente la partenza. In pullman. Ventisette ore di viaggio. Finalmente arrivati, stanchi morti. Mentre il pullman passava per le strade parigine portandoci verso il nostro albergo, io cercavo qualsiasi segno che mi potesse confermare di trovarmi veramente a Parigi. Però, nulla. Tanti magrebini, negozietti di frutta, ogni tanto leggevo café, coiffeur, pâtisserie, chez Michel, boulangerie. Mi dava maggiore sensazione di trovarmi a Parigi il mio manuale scolastico. Un po’ delusa, sono scesa dal pullman e sono salita nella camera d’albergo con altre due amiche. Dopo aver constatato la non perfetta igiene francese, siamo uscite dalla stanza. Non smettevo di ripetermi “Sei finalmente a Parigi, non pensare ad altro!”, ma non era così facile. Cioè, io ero l’unica nel nostro gruppo che andava matta per il francese, di solito una materia scolastica odiata, e per Parigi. Le mie amiche non capivano la mia delusione. Per loro tutto andava bene più o meno, avendo già notato tante vetrine dei negozi e delle profumerie che attiravano i loro sguardi.

Il pomeriggio era riservato alla visita del Centro Georges-Pompidou che sinceramente non mi piaceva tanto. Poi, nel parco davanti alla struttura moderna, mentre aspettavamo la professoressa che ci guidava, ci osservava un voyou quarantenne e ci chiedeva da dove venissimo, da chi fossimo accompagnate etc. Altre ragazze non capivano un tubo e gli rispondevano in inglese che lui, ovviamente, non capiva. Io non volevo dire niente, perché lui sicuramente non era la prima persona parigina che avrei voluto incontrare. Quando finalmente siamo entrati nel Centre Pompidou, abbiamo iniziato a salire, salire e salire. E siamo saliti per vedere i tetti parigini. Secondo me, nessuna città al mondo ha i tetti così brutti come Parigi. Tutti neri, bagnati dalla pioggia, umidi, dritti, insomma, nulla di bello. Mentre la professoressa sospirava quasi ad alta voce per tanta bellezza, io, a un certo punto, ho notato una sagoma. Ho avvicinato il mio viso al vetro, mi sono stropicciata gli occhi e… sì… non ho sbagliato. Il cuore ha cominciato a battermi da matti. Finalmente stavo a Parigi! Quello che si intravedeva da lontano, sì, era la Tour Eiffel! Solo in quel momento la mia mente ha veramente capito di aver realizzato uno dei suoi grandi sogni: vedere Parigi.

E tutto è divenuto più bello. Tutto è diventato parigino. Vedere Parigi per me significava, in effetti, vedere i suoi monumenti, ma non la vera vita dei parigini. Loro erano gente ordinaria e, in quella massa di turisti di tutte le parti del mondo, non si distinguevano tanto. Mi è sembrato un po’ anche un viaggio nel tempo. Vedevo tante donne, sicuramente non di Parigi, vestite in maniera vintage, seguendo la moda della Parigi degli anni Cinquanta, mentre nelle boutiques si poteva trovare di tutto. Mi sono resa conto che Parigi non era solo la capitale del mio mondo, bensì della moda, dei profumi, degli artisti di strada, dei panini fatti con les baguette, durissimi da mangiare, delle colazioni composte da cornetti caldi e da spremute d’arancia. Già il secondo giorno mi sentivo parigina pure io. Mi sono svegliata felicissima, non vedendo l’ora di scendere e di vedere tutto ciò che era in programma della seconda tappa del nostro soggiorno. Ed era prevista niente di meno che la Tour Eiffel.

Costruita nel 1889 per l’esposizione internazionale, la Tour Eiffel era odiata da tanti parigini. Non ci vedevano altro che una bruttissima struttura di ferro che rovinava l’aspetto ottocentesco della città. Quando l’ho saputo a scuola dalla mia insegnante, non riuscivo a capire perché tante persone si opponessero alla costruzione di un monumento che sarebbe diventato il più grande simbolo del loro Paese. Come mai non gli piaceva la Tour Eiffel?! Sarebbero dovute essere fiere di avere un ingegnere così bravo da aver costruito uno dei più famosi monumenti del mondo. Ma, in effetti, a che cosa serviva? A nulla. Comunque, quel giorno non ci pensavo a tutte queste cose. Ero curiosa di salire all’ultimo piano e di vedere Parigi dall’alto. Non per i tetti, ma per vedere com’è stare così in alto, com’è trovarsi quasi sulla cima della Tour Eiffel. Non avevo nemmeno immaginato che la visita sarebbe durata quasi tutto il giorno. Proprio quando stavamo per scendere, il personale ci ha detto di aspettare. Abbiamo aspettato almeno quaranta minuti. In effetti, perché Gustave Eiffel aveva costruito la sua torre? Non ci si poteva fare niente durante l’attesa. La nostra impazienza saliva e noi siamo finalmente scesi, ma solo al secondo piano. Lì ci hanno detto di aspettare ancora. E abbiamo aspettato. Più di un’ora e senza sapere il perché. Quando siamo scesi davvero, abbiamo visto macchine della polizia, tanti giornalisti e un corpo coperto con un tessuto che sembrava fatto dalla carta di alluminio dorata. Sì, un corpo morto. Qualcuno aveva deciso di finire così la propria vita, gettandosi dalla torre. Nessuno capiva quando l’aveva fatto, come; c’era tanta gente intorno. Poco tempo dopo la polizia se n’è andata portando via il corpo e ognuno ha preso la propria strada.

Ora, nel momento in cui mi ricordo di quei giorni passati, tutto sembra così lontano. La mia insegnante di francese, i miei che mi accompagnano a prendere il pullman, gli anni dei miei studi, il mio lavoro, i miei studenti liceali. Dal 2003 ho rivisto Parigi varie volte e ogni volta mi ha offerto qualcosa di nuovo. Momenti di gioia, di amore, di passeggiate romantiche, di studi intellettuali, di letture in solitudine e in compagnia. Soprattutto dei momenti in due. Con lui. Non amava tanto la Parigi attuale, però amava me. Mi faceva sentire la pioggia di Parigi quando nel nostro appartamento faceva troppo caldo, oppure mi gettava in una delle tante fontane parigine ogni volta sotto la doccia. Sembrava l’amore vero. L’amore parigino. Il bacio alla francese era perfetto solo con lui. E tutto ciò mi manca. Sto all’ultimo piano della Tour Eiffel e mi ricordo di tutto ciò che è passato. Del mio amore per questo mondo dove la erre è moscia.

Ci ripenso dopo diciotto anni dalla mia prima volta a Parigi. Ho deciso di venire qui per sentirmi meglio, invece mi sento peggio. Ivan e io ci siamo lasciati nel peggiore dei modi. Sì, sono stata molto stronza, ma se l’è meritato. Si sarebbe meritato anche di peggio. Ora sto qui e osservo il cielo parigino. Cerco un raggio di sole che mi possa dare una risposta, una speranza, ma subito dopo mi ripeto che la speranza non serve, perché lui non merita il mio amore. Comincio a piangere e decido di scendere. Vagabondo per i quartieri parigini, ormai ben noti alla mia mente. Je flâne… Un po’ mi sento a casa qui. Ecco perché ho deciso di venirci dopo il giorno più brutto della mia vita. Non volevo dire niente a nessuno, neanche ai miei genitori. La storia più romantica del mondo è finita, dopo sei anni, dopo i preparativi per il matrimonio, dopo l’anello che gli ho gettato in faccia dicendogli le mie ultime parole, prima di sbattere fortissimo la porta e di andarmene. Per sempre. Tutto ciò una settimana fa.
Una settimana di digiuno, pianti, numero infinito di messaggi ai quali non ho risposto. Volevo solo prenotare il mio volo per Parigi dove ritrovarmi da sola, iniziare da capo la mia storia francese dove lui era soltanto un intruso. Desideravo perdermi nelle librerie parigine, cercare i nuovi manuali per i miei studenti, pensare al lavoro, alla vita quotidiana, dedicarmi ai miei interessi. Sembrava così facile, lì, nella mia camera. Sembrava che, una volta arrivata qui, tutto sarebbe stato dimenticato e io avrei superato il dolore. Avevo sopravvalutato il potere di Parigi. E avevo sopravvalutato anche i miei poteri. Di lui, non ne parliamo proprio. Avevo sopravvalutato quell’essere che sembrava mio. E invece era di tutte.

Neanche la città delle luci sembra più bella. Non noto le sue particolarità e la malinconia non mi abbandona. Dopo tante ore di cammino, mi trovo in un angolo che non conosco, che non ho visto mai prima. Intorno a me solo palazzi condominiali, un piccolo parco dove giocano i bambini di diverse etnie, con le mamme sedute sulle panchine. Alcune coperte di velo. Sto per rivolgermi a una di loro per chiedere come trovare la fermata della metro più vicina, ma cambio idea, come sempre. Anche Ivan diceva che cambiavo troppo spesso e troppo velocemente le mie idee. Almeno non cambiavo uomini, come faceva lui con le donne. Gliel’ho pure detto, quel giorno, ma lui mi rispondeva che la sua idea per la vita ero io. Che le altre appartenevano al passato. Io non ci capivo più niente, solo sentivo. Sentivo un dolore atroce che mi rendeva incapace di pensare, di avere qualsiasi idea sulla nostra situazione. Dunque, con questo pensiero cambio veramente idea e ricomincio a vagabondare. Sono le quattro di pomeriggio, più o meno. A colazione ho preso solo un caffè e una spremuta d’arancia. Caffè amaro come mai, spremuta acida come mai. Non ho pranzato, ma non ho fame. Solo amarezza. Del cuore, non del caffè. Il mio errare mentale viene interrotto da una voce melodica: «Mademoiselle! Mademoiselle!».
Mi fermo e vedo venirmi incontro un ragazzo di colore, con un sorriso allegro, i denti bianchissimi, con un jeans strappato, una camicia larga ed estiva, piena di fiori. Per un attimo penso a me e all’enorme differenza tra me e quest’uomo. Lui mi fa un segno con la mano, come se volesse dirmi di aspettarlo che attraversi la strada. Io piantata lì, non capisco niente, ferma, davanti agli sguardi di poche persone che osservano la scena dal bar vicino, evidentemente l’unico nel quartiere. Il ragazzo si avvicina e finalmente capisco cosa vuole dirmi. Sicuramente abita lì vicino e comincia il suo pomeriggio di lavoro, fermando i turisti ai quali vende i bracciali che fa davanti a loro al momento, prendendo la mano con tanta spontaneità e intrecciando i fili di cotone. Gli dico che non mi serve il braccialetto, di averne tanti, di non avere soldi, di non essere la persona giusta a portargli fortuna per una giornata di lavoro. Lui continua a sorridere e non smette di fare il suo bracciale. A quel punto esce un uomo dal bar e comincia a chiamare il ragazzo, facendogli un occhiolino come se volesse dire “smettila”: «Yves! Yves! Vieni qua!». Volevo rispondere che il ragazzo non mi disturbava, forse l’unica a disturbare ero io, col mio aspetto da zombie. Lo volevo fare, ma Yves (che nome maledetto!) mi precede rispondendo all’uomo del bar di avere fretta e dicendo a me di non volere un euro per il bracciale, ma un mio sorriso. Faccio un sorriso spontaneo, ma senza vita, senza allegria. Lui dice che il mio viso sorridente è molto più bello di quello triste e che nessuno si merita la mia sofferenza. Sorride ancora. I suoi denti brillano più del sole primaverile. E se ne va. Lo guardo e gli dico grazie ad alta voce, ma lui è già un bel po’ davanti a me. Si gira e mi fa il segno della pace, come se volesse dirmi che la mia separazione non è importante. Come fa a saperlo? Dopo un paio di minuti mi sveglio dai miei pensieri e vedo che l’uomo del bar sta ancora davanti alla porta. Sta fumando. Lo spazio si è svuotato. Mi invita a prendere un caffè. Io, pensando a un altro caffè amaro, sento il mio intestino gemere. Gli rispondo che preferisco un bicchiere d’acqua e ci entro.

Sul banco si trovano tanti fumetti, dischi e libri usati, sembra più una bancarella di mercato che il banco di un bar. Il barista ha una cinquantina d’anni, gli occhi chiari, non tanti capelli. Una volta dovevano essere stati biondi, adesso piuttosto bianchi. Alto e magro, dallo sguardo sempre rivolto verso l’infinito, come se stesse pensando ad alcuni segreti noti solo a lui. Nonostante abbia questo aspetto misterioso, sembra franco. Si chiama Jean. Mi chiede come mai parlo così bene francese e dopo la mia risposta mi dice che i miei studenti sono sicuramente felici di avere un’insegnante come me. Gli sorrido. «Oh! Finalmente un sorriso!». Rispondo con un altro sorriso, ora più sincero. «Dai, smettila. Penserò che ridi perché sono ridicolo io!». «Ma no! Sei simpatico. Grazie. Non sorrido da dieci giorni». «Si vede, sai?». Non so che cosa rispondere. Rimango in quel bar con lui e con pochi clienti che ogni tanto entrano ed escono. Jean mi lascia riflettere, mi prepara un tè, porta anche i biscotti. Passo lì più di due ore. Jean non chiede tanto. Mi osserva, ma non dà fastidio. Guarda solo i miei occhi, le mie mani che toccano i capelli, il viso e la testa che parlano al posto mio. E al posto del mio cuore. Sto per andarmene e lui mi dice di conoscere il segreto per risolvere i miei problemi di cuore. «Si vede così tanto, Jean?». Non dice niente. «Risolverli come? Qual è il segreto?». Mi chiede dove si trova il mio albergo. Dice che lo conosce bene, non è molto lontano dalla Gare de Lyon. «Vai ora a riposare un po’ e ci vediamo stasera alle dodici meno dieci di fronte alla stazione della metro vicina al tuo albergo. Vedrai un’edicola che, chiaramente, sarà chiusa a quell’ora.
Aspettami lì davanti, verrò a prenderti in macchina». «Cosa? Ma tu sei fuori! E dove mi porti?». «Vedrai. Se non ti fidi, non venire, va bene?». «Ci penserò». «Ricordati che ti sentirai meglio. Te lo prometto». «Grazie, Jean. Ciao». «Ciao».

Non ha insistito e io non amo le persone che insistono. Non ha cercato di convincermi. Perciò ho sentito che mi sarei presentata davanti a quell’edicola la notte stessa.

L’edicola è quella che mi piace più di tutte a Parigi. Antica, vende solo i giornali, niente ticket per la metro, niente ticket vari, niente cartoline. Solo giornali. Ci lavora un giornalaio anziano e serio che mi saluta ogni volta che mi vede, dato che ho soggiornato nell’albergo di fronte decine e decine di volte. Non mi ha mai chiesto da dove venissi, però mi ha sempre trattata quasi come una conoscente. Ovviamente, compro solo da lui i giornali quando sto a Parigi.

Ora, tornando all’albergo, ripensando a Jean, vedo il giornalaio che mette i giornali all’interno dell’edicola, sta chiudendo. Mi saluta, ma non come sempre. Questa volta osa addirittura un sorriso. Misterioso. Entro nella mia camera pensando al giornalaio. Ne sa qualcosa? Sa qualcosa del mio prossimo incontro notturno davanti alla sua edicola? Perché mi ha guardata sorridendo per la prima volta da quando ci conosciamo, e posso dire di conoscerlo da almeno sette anni? Forse è solo una mia suggestione, dato che, tornando, non ho pensato a nient’altro che all’edicola chiusa e all’incontro con Jean. Mi distendo sul letto e mi accorgo che, da quando Jean mi ha proposto di incontrarci, fino a questo momento, non ho pensato a Ivan. Ero altrove. Ero in un mondo diverso, dove non sentivo alcun dolore, alcuna sofferenza. Cerco di dormire un po’, sono le otto.

Mancano quasi quattro ore fino all’appuntamento con Jean, davanti all’edicola. Chissà dove mi porterà e quanto tempo ci resterò, ma non ho nessun brutto presentimento. La mia curiosità combatte il mio dolore. Non ho chiesto a Jean nemmeno di che tipo di posto si trattasse. Come mi dovrei vestire? Cerco di immaginare lui in tutti i modi possibili per indovinare un po’ il suo stile, la gente che frequenta. Però, il suo jeans vecchio e bianco e la sua maglietta blu non mi dicono tanto. I suoi occhi, ovvero il suo sguardo, sì. E lo sguardo mi porta in un tempo passato, in un tempo di poesia e di arte, in quella stessa Parigi che io conoscevo ancora prima di vederla. Che immaginavo durante le mie lezioni di francese nelle scuole medie. Ma, anche se lo sguardo di Jean mi porta ora nei tempi di una Parigi passata, non posso immaginarlo in un ambiente così lontano. E poi, il mio problema più impellente è la mia valigia, ovvero i vestiti che ci stanno dentro, tutti spiegazzati. Non li ho tirati fuori quando sono arrivata e poi, non c’è nulla di bello. Un paio di jeans, magliette, cose che indosso ogni giorno. La valigia non offre nulla di elegante. Preparandola, non ho minimamente pensato ad alcun tipo di divertimento, ad alcun motivo per portare almeno un abito decente, un paio di scarpe che mi piacevano, una borsetta serale.

Salto dal letto uscendo velocemente dalla stanza per cercare qualsiasi negozio di abbigliamento e trovare un abito. Sono quasi le otto e mezza. Ci sono pochi negozi nelle vicinanze dell’albergo. In effetti, ho scelto questo albergo più di sette anni fa e non l’ho mai più cambiato proprio perché non è circondato da tanti negozi nonostante si trovi in centro. Chiedo alla ragazza della reception se conosce una boutique nei dintorni e lei mi indica alcuni nomi, dicendo che probabilmente sono chiusi o che stanno chiudendo. Io mi precipito nella direzione indicata e, sì… Sono tutti chiusi. Scoraggiata, mi soffermo per un attimo per pensare che cosa fare, se è veramente necessario comprare un vestito nuovo. Guardo intorno a me e noto un’insegna antica dall’altro lato del boulevard. Dall’interno proviene una luce calda, gialla. Dall’aspetto delle vetrine direi che ci sono dei vestiti all’interno, ma non sono sicura di che cosa si tratti. Di una sartoria, forse. O di un laboratorio di moda. Non lo so. Attraverso la strada correndo per paura di trovare la porta chiusa. Arrivo e ci vedo dentro una signora di una raffinatezza unica, che non ho visto mai prima. Le chiedo delicatamente se è ancora aperto. La signora dei capelli bianchi, senza trucco, ma con un viso splendido, mi risponde che il negozio è aperto per le clienti. Sorrido e chiedo di dare uno sguardo. Lei mi dice di farlo con calma e che lei non chiude mai prima delle dieci-undici. Che quel negozio è la sua vita. Parigi di altri tempi, moda di altri tempi. Un negozio di vestiti vintage. Nonostante il mio amore per la Parigi di una volta, per tutte le cose passate e il mio innato lato romantico, non ho mai osato indossare un abito vintage. Mi piace molto quello stile, nei negozi di quel genere ci entro spesso, ogni volta che li vedo. Ma lo faccio solo per ammirare la bellezza degli anni meravigliosi, oramai lontani. La signora non si rivolge a me, né mi osserva. In genere non sopporto le commesse del ventunesimo secolo che seguono ogni mio passo e ogni mio movimento all’interno del negozio. Lei mi lascia guardare, dicendo soltanto che le clienti di solito rimangono a lungo nel suo negozio e che lei non ama intromettersi, ma di non esitare a chiedere qualsiasi cosa qualora ne avessi bisogno. La ringrazio e inizio il mio viaggio nel tempo. Tutta la merce è distribuita in quattro sezioni, con le scritte sopra. “Années 40”. “Années 50”. “Années 60”. “Années 70”. Si comincia dagli anni Settanta che si trovano a destra una volta superata la soglia dell’ingresso. È anche la parte meno ricca. Poche gonne, alcuni jeans a zampa di elefante, belle borse a tracolla, camicie piene di fiori, nastri per i capelli. Mi sono ricordata dei tempi del liceo e di quanto andavo matta per tutta questa roba. Gli anni Sessanta e tanti capi simili a quelli che ho già nel mio armadio. Non ho mai pensato che mi vestivo da anni Sessanta. Forse, abbinati a modo mio, i miei vestiti non danno quell’aspetto. Qui la modella del reparto sembra una diva del cinema. Continuo a guardare, decisa a non prendere nulla neanche dagli anni Sessanta. Voglio una cosa diversa. Vediamo un po’ gli anni Cinquanta. Vestiti stupendi, a forma di A, gonne ampie, bustini stretti. Disegni bellissimi che esprimono tanta serenità e allegria. Decido di vedere rapidamente cosa c’è negli anni Quaranta per poter tornare agli anni Cinquanta ed esaminare tutto per bene. Sento che lì mi aspetta il mio vestito. In effetti, gli anni Quaranta non mi attirano tanto. Preferisco i colori precedenti.

«Come ti ho vista all’ingresso, ti ho subito immaginata in questo vestito». La signora, che stava leggendo una rivista di almeno trent’anni fa, si alza e inserisce il suo sottile braccio tra i vestiti anni Cinquanta. Prende un vestito rosso scuro e me lo mostra. Rimango senza fiato per quanto è bello. In realtà è semplice, ma così splendido. Arioso, senza maniche, con una scollatura bellissima, decisamente l’abito più femminile che io abbia mai visto. «Ti piace, vero?». «È meraviglioso! Come lo sapeva?». «Bella mia, sono cresciuta in questo negozio. Apparteneva a mia madre. Ho passato tutta la vita con le donne e con i vestiti che sceglievano. E che io sceglievo per loro. Un vestito non è mai solo un vestito. Soprattutto un vestito vintage. Vedi, questo qui è perfetto per te, ma potrebbe passare inosservato su un’altra donna». «È vero. Che cosa potrei abbinare a questo vestito?». «Vedi un po’. Scegli qualche dettaglio. È per un’occasione particolare? Dove devi andare?». «Ah, non lo so, signora. Ma vorrei un bel vestito. Ecco».

Anche lei sorride come il giornalaio. Che cosa succede? Sto immaginando i sorrisi rivolti a me o sono veri? Forse sto immaginando il loro messaggio. Ovvero che le persone che sorridono sappiano del mio appuntamento con Jean.
Continuo a cercare e trovo un paio di bellissimi guanti di raso nero, lunghi. Lei mi fa vedere un paio di scarpe nere laccate e una pochette sempre di raso nero.

«Non mettere nessuna collana. Prendi questo anello». L’anello è dorato, con tante perle bianche sopra che formano un fiore. Accetto i suoi consigli e vado a provare tutto. Sto veramente bene. Non sembro io. Mi divertirei ancora a provare tutti questi abiti, ma non c’è molto tempo. Comunque, mi prometto di non cambiare mai più il mio stile. Da questo momento indosserò sempre i vestiti vintage. Piaccio anche alla signora. Ho notato grazie alla sua espressione quando sono uscita dal camerino. «Ma sei meravigliosa! Guardati! Dove è sparita quella ragazza confusa di poco tempo prima?». «Oh, veramente sembravo così confusa? Stavo cercando disperatamente un negozio di abbigliamento. La luce che proveniva dalla sua boutique mi ha illuminato la mente. Grazie, signora. Prendo tutto. Vado a cambiarmi ora».

Lei mette tutti i capi in una busta di carta color cipria. Tutto è profumato da un profumo antico, ammaliante. Le pago e sto per uscire quando sento la sua voce che mi dice di aspettare. Mi offre una bellissima sciarpa che non era sistemata da nessuna parte nei quattro settori di abiti. L’ha presa da un camerino che sta accanto a quello delle prove. «Stasera farà fresco. Prendi questa. È un regalo. I capelli lasciali così. Sono belli così sciolti. Mettiti solo un po’ di rossetto e sarai perfetta, una diva anni Cinquanta». «Ma che gentile! Grazie, grazie, signora! Passerò di nuovo domani». Mi saluta sorridendo a modo suo. Con uno sguardo intrigante, ma buono, con le labbra che sorridono timidamente, ma sinceramente. Torno in albergo e la ragazza della reception mi chiede se avessi trovato un negozio. Le dico di sì, mostrandole la busta piena di vestiti.
«Oh, che buon odore che fuoriesce da questa busta! Ma che negozio è? “Le rêve d’Émilie”? Mai sentito. Ma è qui vicino?». «Sì, non molto lontano dai negozi che mi aveva indicato. Purtroppo, erano già chiusi». «Mi dispiace. Ma vedo che ha comunque trovato delle belle cose». Prendo le chiavi e salgo nella mia stanza.

Appoggio la busta color cipria sul comodino. Leggo la scritta sulla busta, la stessa che ha letto anche la receptionist. “Le rêve d’Émilie”. Il nome del negozio. Ma chi è Émilie? La signora o sua madre? O nessuna delle due? Guardo l’orologio, sono le dieci passate. Ma sono davvero rimasta così tanto in quel negozietto? Mi è sembrato un attimo. Mi tolgo le scarpe, anche i vestiti, ed entro sotto la doccia. Mi piace l’acqua che cade sulla mia pelle, sulla mia testa. Mi rinfresca i pensieri. Ripenso a tutto quello che è successo da quando mi ero persa in quel quartiere fino a pochi minuti prima. E mi rendo conto di non aver pensato a Ivan e al nostro amore finito per ben cinque o sei ore. È questo quello a cui pensava Jean quando mi ha detto che conosceva il segreto? Però non sono ancora andata da nessuna parte con lui. E poi, è ancora presto. Mi asciugo velocemente i capelli e comincio a vestirmi. Intimo, collant, vestito. L’ho infilato così delicatamente, sentendo tutta la sua morbidezza come un velo che avvolge il mio corpo. Mi spruzzo sotto le orecchie due gocce di profumo. Almeno quello è sempre stato un classico che mi dà un tocco di vintage anche quando mangio al fast food o quando vado al corso di zumba. Chanel N ° 5. Mi metto anche i guanti, l’anello e le scarpe, ma me li tolgo subito per potermi truccare con più comodità e per ammazzare il tempo. Rimetto di nuovo i guanti, l’anello, le scarpe. Prendo anche la pochette. Mi fermo per un attimo per pensare a come riempirla. Alla fine ci inserisco il portafoglio, il cellulare, il rossetto e lo specchietto. Sto per uscire e mi guardo al grande specchio appeso sull’armadio. Ma sono davvero io? Prima di chiudere la porta tiro fuori il cellulare dalla borsetta. Lo butto giù sul letto, non c’entra proprio nulla con il mio look vintage di stasera. Torno per chiudere la finestra e noto la sciarpa regalata da Émilie o da sua figlia. In effetti, l’aria è fresca, così come aveva detto la signora. Ma… come faceva a sapere che io sarei uscita stasera? Mi ha dato la sciarpa dicendo che la serata sarebbe stata fresca. Ci sono davvero tantissime cose accadute in così poco tempo che non capisco.

Mi guardo allo specchio e mi chiedo cosa direbbe Ivan di questa me diversa. Gli piacerei? Mentre me lo chiedo, mi rimprovero contemporaneamente. Non mi dovrebbe interessare più. Non dovrei pensare a lui. Più mi guardo, più sembro ridicola a me stessa. Non mi trovo più bella e affascinante di qualche minuto prima. Ecco cosa mi fa Ivan, portavoce di tutto ciò che è brutto intorno a me e dentro di me. Forse Jean è già arrivato e mi aspetta davanti all’edicola? È una cosa pazzesca. L’ho incontrato oggi pomeriggio e in un niente accettato il suo invito notturno. Non si tratterà mica di una bella presa in giro? Lo immagino ancora davanti a quel minuscolo bar, pieno di oggetti antichi. Di oggetti… vintage. Lo vedo ancora lì, mentre fuma la sua sigaretta e guarda verso l’infinito. Rivedo nel cielo i suoi occhi così blu come se provenissero da chissà dove, da un rêve, così come c’era scritto sull’insegna di legno sopra l’ingresso al café. Oddio! “Le rêve d’Émilie” e “Le rêve”! Attirata da questa strana coincidenza, incuriosita da un mondo che aspetta solo me, esco velocemente dalla camera e scendo. Alla reception lascio le chiavi e la ragazza sbalordita, come se accanto a lei fosse passato un fantasma. È vero, fa fresco. Mancano dieci minuti all’appuntamento con Jean. Vorrei andare a vedere velocemente se la boutique vintage è ancora aperta, ma temo di non farcela. Attraverso la strada e mi trovo davanti all’edicola. Sembra che non ci sia nulla di strano. Il giornalaio non c’è. Tutto sembra deserto. Non c’è un’anima viva, e pur siamo a Parigi. Non è neanche mezzanotte. Mi rendo conto che, nonostante tantissimi giorni e soggiorni a Parigi, non mi sono trovata mai così tardi sulle strade parigine, soprattutto non da sola. Forse proprio questo mancava un po’ a Ivan e a me? Passare più tempo fuori? Non ci capisco più niente. Stavamo così bene da soli, adoravamo la nostra intimità, ma ora penso che sia stato proprio quello a ucciderci. Essere troppo e sempre soli. Non abbiamo mai fatto una vera e propria follia. Mai. Per esempio, passare un’intera notte sotto la pioggia. O almeno una mezzanotte, come sto facendo ora io a Parigi. Mezzanotte a Parigi. Dove ho sentito qualcosa di simile? Cerco di ricordarmelo e mi allontano dalla realtà (ma sono nella realtà?).

All’improvviso, sento il suono del clacson. Due volte. Mi giro e vedo una Cadillac Eldorado nera. La macchina si ferma. La porta si apre. Jean sorride. «Jean, ma che cos’è tutto questo? Non sai tutto ciò che è successo. Dimmi che non sogno. Dimmi che questo non è un sogno!». «No, non è un sogno. L’unico sogno qui sei tu, Signorina Anni Cinquanta. Bellissima! Prego, può salire». «La ringrazio!». Rispondo a Jean e felicissima salgo in macchina. Durante il viaggio la brezza primaverile accarezza i nostri visi, i miei capelli volano, io stringo la sciarpa sempre più vicina a me. Jean guida piano, Parigi sorride, le stelle sono così vicine. Sembra un viaggio verso il cielo stellato. «Siamo arrivati, Mademoiselle». Ci fermiamo davanti a una palazzina stretta e alta, di un’architettura meravigliosa. Sembra un piccolo teatro o un’opera. Pare che dentro non ci sia alcuno. «Jean, dove siamo? Me lo dici?». «Siamo lì dove capirai te stessa. Dove capirai il tempo che ti invade. Non aver paura, ti divertirai. E non pensare di essere in una fiaba. Ricordati che Cenerentola doveva tornare a mezzanotte. Invece è proprio dopo che inizia il vero divertimento». Me lo dice così impaziente, come se non vedesse l’ora di inizare a festeggiare. Non so che cosa. Non riesco nemmeno a immaginare, a supporre. Usciamo dalla macchina e noto che anche lui è vestito nel mio stesso stile. Jean mi dà la sua mano e lasciamo la Cadillac proprio davanti al palazzo. Non ho mai guidato a Parigi, ma immagino che la multa per un parcheggio del genere sia così cara da non poterla pagare. Entriamo senza bussare alla porta principale. Jean mi porta lungo il corridoio verso un ingresso laterale dove c’è soltanto un bell’ascensore vetrato e nient’altro. Ci entriamo e gli chiedo a che piano dobbiamo salire. Mentre cerco i numeri, noto che c’è soltanto il numero uno. «Esatto. Al primo e all’unico. C’è solo un piano». Non ci posso credere. Comincio a ridere sarcasticamente ad alta voce. «Solo un piano? Ma non potevamo salire a piedi?». «No, non si può. Non c’è una scala».

Il viaggio verso il primo piano dura un’eternità e io inizio a tremare. Naturalmente, Jean lo nota e cerca di farmi rilassare in tutti i modi, dicendomi che prima o poi capirò tutto. Finalmente arriviamo. La porta dell’ascensore si apre e sento tante voci che ridono, cantano, sento la musica, il cin cin dei bicchieri. Meno male. Meglio questo che il silenzio totale. «Ora vedrai tutti i nostri amici». «Amici di chi?». «I miei, i tuoi, anche quelli che conoscono il tuo fidanzato». «Ma, scusa, che ne sai tu del mio fidanzato?». «Solo quello che mi ha rivelato il tuo aspetto di oggi pomeriggio». Entriamo nella sala, o meglio, nel salotto. Tanta gente che fuma, che strano. Mai visto tante pipe in vita mia. La musica proviene da un’enorme radio-giradischi. Vedo tante coppie che si baciano, ma non si nascondono dagli altri. Non c’è una vera e propria intimità. Jean si allontana da me per prendere qualcosa da bere. Sono ammaliata dai vestiti, dalle donne affascinanti, dagli uomini così eleganti. Non mi sento esclusa, per la prima volta nella mia vita mi sento di appartenere veramente a un posto. Osservo tutti e all’improvviso apro la bocca, stupita! Mi sembra di intravedere in lontananza il giornalaio e la signora della boutique, ma forse non sono loro. Sembrano troppo giovani. Jean si avvicina con due bicchieri nelle mani e mi presenta agli amici. Tutti mi sorridono, mi chiedono del mio Paese, dei bombardamenti di dieci anni prima, delle conseguenze. Io gli dico che sono passati più di dieci anni dal 1999 e loro ridono, mi dicono di essere simpatica e che, in effetti, così bisogna comportarsi anche parlando delle più grandi catastrofi. Con ironia e non sentendo la loro vicinanza. Dapprima non li capisco, ma poi mi rendo conto che loro si riferiscono ai bombardamenti della Seconda guerra mondiale. In effetti, qui si vive negli anni Cinquanta, ma mi sembra di conoscere benissimo queste persone. Ci manca solo Ivan. Sì, non dovrei pensare a lui in quest’occasione, ma sono sicura che gli piacerebbe. Mi ha spesso parlato dei suoi sogni in cui viaggiava nel tempo e incontrava la gente famosa. Io ridevo e gli dicevo che avrei voluto sognare con lui gli stessi sogni, così come facevamo le stesse cose quotidianamente: «Amore, immagina! Mangiamo lo stesso cibo, vediamo lo stesso film, beviamo lo stesso vino, leggiamo lo stesso romanzo e poi sogniamo lo stesso sogno!». Lui allora rideva più di me, dicendo che ciò non sembrava molto probabile. Che, di certo, era bello, ma che un’altra cosa era fondamentale: «Bello, sai! Però, più che sognare gli stessi sogni dormendo, molto più importante, secondo me, è sognare lo stesso sogno da svegli». Eh, sì. Sapeva stupirmi con le sue parole. Ora mi chiedo che sogno stavo sognando? Forse, in effetti, sono sempre stata troppo addormentata per i suoi sogni. Quando vuoi realizzare il sogno di qualcuno, il sogno per qualcuno, devi essere sveglio più che mai.

A un certo punto, sento una mano che sfiora la mia. E la voce di Jean: «C’è un signore che ti vuole conoscere. È lì». Mi indica un ragazzo giovane seduto su una chaise longue. Lo guardo e lui sorridendo si alza, mi invita con la mano, offrendomi un bicchiere. Ho già finito più bicchieri, tra quello di Jean, un’altro offerto da una signora, poi da una ragazza, adesso da questo tipo qui. Ha un paio di occhiali che sono sicura di aver già visto tantissime volte. Montatura nera e non molto sottile. Ma dove cavolo ho visto questi occhiali? Mi sembra di aver visto anche i suoi occhi. Non mi ricordo dove. Ha vent’anni più o meno. Con tanta simpatia (anche la sua simpatia mi sembra di conoscerla un po’) e con una voce vivissima mi dice: «Ciao, sei un’amica di Jean, vero? Stiamo facendo un nuovo film. Ti piacerebbe recitare? Ti vedrei perfetta per un ruolo che ho immaginato qualche giorno fa». «Io che recito? Ma stai scherzando? Non l’ho mai fatto!». «Potresti provare! Secondo me saresti ideale per questa nuova storia d’amore». «Dimmi solo che si tratta di una coppia che si lascia. Hai ragione, forse sarei proprio ideale!». «Oh, no! Scusa! Non sapevo che soffrissi!». «Ti sembro una che soffre?». «Ora sì. Prima, quando ti ho vista, no. Sembravi felice». Non sapevo che cosa dire. Poco prima stavo pensando a Ivan. «Ma, dimmi, di che cosa parla questo film? Sei tu il regista?». «Sì, io. Sono giovane, come vedi, ma credo in quello che faccio perché lo amo. Allora, si tratta di una coppia che vive tutte le differenze tra un uomo e una donna. Vorrei far vedere le differenze nella percezione dell’amore, del desiderio, tramite questo film». «Non capisco. Quali sarebbero le differenze?». «Una storia d’amore che inizia come tutte le altre. Loro due stanno insieme, fanno tutto insieme, ridono, piangono, dopo tanti anni decidono di vivere insieme, vogliono fare i figli, cominciano a portare tante piante nella casa, i mobili, poi litigano per le pulizie, ovvero, tutto ciò fa lei. Lui muore dalla paura. E per poter vincere la paura, per poter dimostrare che la sua vita non finirà presto, comincia a incontrare altre donne, ma amando solo lei. Lei, ovviamente, non ne sa nulla. Poi, dopo un paio di anni, quando lui si rende conto di amare veramente lei e che la vita con lei è l’unica vita che vorrebbe, lei scopre tutto ciò che lui aveva fatto leggendo una lettera anonima con varie testimonianze, spedita da una ex amante per pura cattiveria. Oh, che c’è? Piangi?». «No… Scusa, è per il fumo. Continua, per favore. Lei che cosa fa?». «Lì iniziano a dialogare veramente. Iniziano a capirsi. E lei gli perdona. Lo fa perché capisce che non esiste un solo modo giusto di amare. Perché amare non è chiedere all’altro di fare quello che piace a noi stessi». «Ma se l’altro ci ama, non dovrebbe fare tutto per non ferirci? Per renderci felici?». «In questo preciso caso, è stata la ex amante a provocare le ferite. Lui non voleva farlo. Sì, non è bello quello che ha fatto, ma non voleva farla soffrire. Però, vedi, lui è uomo. Qui non voglio giustificare il suo comportamento, ma solo far vedere le differenze che esistono. Ovvio, non tutti gli uomini hanno le storie clandestine, ma anche se un uomo non fa mai ciò che fa il mio personaggio, credimi, tutti gli uomini lo desiderano. Lo fanno mentalmente». «E quali sarebbero le differenze nel percepire l’amore, come dicevi?». «Vedi, voi donne siete sempre uguali nell’amore e volete sempre una sola cosa: passare tutta la vita con l’uomo del quale siete innamorate. E solo con lui, anche se lui può cambiare tante volte. È vero, le ragazze diventano mature prima dei ragazzi. Così siete voi donne, che ci possiamo fare. Già a sei anni vi incollate a uno di noi che non capisce che cosa volete! A sei anni noi vogliamo solo il pallone. Voi siete inesistenti. Quasi. Mentre voi volete tutto con noi. A nove anni, quando noi finalmente capiamo quello che volevate, e finalmente ve lo facciamo sapere, strappando il vostro quaderno o ridendo quando passate e cercando di prendervi in giro, voi non ci notate assolutamente. Andate matte per uno che ha dodici anni. E volete tutto e solo con lui. A quindici-sedici anni, non ne parliamo proprio. Siete già pronte per sposarvi e passare tutta la vita con il vostro amato, mentre l’amato, se è coetaneo, sta con voi per fare il figo e un po’ per gli ormoni. La testa invece vuole cose ben diverse. Per esempio, fumare le canne e bere le birre con gli amici. Giocare ancora a calcio. Poi, intorno ai vent’anni, pensate di stabilirvi davvero, di trovare l’anima gemella, ma quell’anima gemella vuole tutto dalla vita. E vuole tutte nella vita. Non pensa ad altro che al tempo che passa. E vuole scopare, scopare, scopare. Sì, forse ama solo voi, ma non pensa proprio ai figli e alla famiglia. Voi, ovviamente, sognate sempre lo stesso sogno. Poi, magari, dopo i trent’anni, o dopo i trentacinque, noi finalmente desideriamo quello che avete sempre desiderato voi, ma voi, come la protagonista del mio film, scoprite qualche cosa che potrebbe rovinare il sogno. Perché la vita è un film! Ci vuole sempre un po’ di veleno. Altrimenti, a che serve viverla? Tu vedresti un film dove non accade niente? Dove tutto funziona bene, dall’inizio fino alla fine?». «Beh… No…». «Esatto! Dunque, voi scoprite le nostre storielle segrete, oramai passate e chiuse, e vi trasformate nelle bestie capaci di rovinare veramente tutto, proprio quando tutto sembra così tranquillo. Se ciò non capita, o se voi accettate noi così come siamo, arrivano altri anni, le situazioni sono più o meno sempre quelle, mentre voi avete sempre lo stesso desiderio: passare tutta la vita con quello di cui siete innamorate. Anche se quello non è più il vostro marito. Non importa. Importa che sia quello del quale siete innamorate. A noi, invece, non importa più così tanto. Poi, piano piano, arriva una certa età, e a noi non ce ne frega più nulla delle donne. Non esistono più. Mentre, voi, pure a settant’anni, state ancora sognando di un amore unico al mondo». «E quindi? Questo tuo personaggio ama questa donna o no?». «Secondo me, sì». «Ma se lei vuole essere l’unica per lui, così come è lui per lei, perché lui non lo accetta?». «Ma è l’unico fino a quando? Fino al momento in cui non arriverà un altro per cui lei perderà la testa. Vedi, la donna, anche se vorrà sempre un unico amore, raramente sarà innamorata solo di un solo uomo. Però, quando è innamorata, vuole tutto e solo con lui e non pensa che a lui. Mentre, l’uomo, anche quando ama una sola, desidera tante. E desiderando altre, può amare una sola dalla quale tornerà. Mentre la donna, come comincia a desiderare un altro, non torna mai più veramente da quello che dovrebbe essere il suo lui. Mi sembra che tu l’abbia capito, hm? Quindi? Accetti il ruolo?».

Non mi ricordo quale fosse la mia risposta. Mi ricordo solo di aver guardato Jean che prendeva il bicchiere dalla mio mano e diceva che così tanto cognac non mi poteva fare del bene. Poi abbiamo ballato, mi sa, o no. La luce del mattino mi sveglia. Troppa luce. Ma non è più mattino, bensì mezzogiorno. Guardo intorno a me. La mia stanza parigina sembra un camerino cinematografico dove si è appena cambiata un’attrice. Sulla sedia davanti al comodino c’è un abito rosso scuro piegato, un paio di guanti neri, una sciarpa lunga. Accanto alla sedia un paio di scarpe nere. Sul comodino un anello e una pochette. Nel letto trovo il mio cellulare. Lo guardo e vedo un messaggio da Ivan: «Stanotte ho sognato di recitare con te in un film di Woody Allen. Je t’aime».

Sul comodino della Rambaldi: PIACERE, AMELIA (LES FLANEURS Editore)

libroguerriero

PIACERE, AMELIA

di Milica Marinkovic

Milica Marinkovic è nata a Smederevo in Serbia nel 1987. Laureata in Lingue e letterature romanze e in Linguistica francese presso l’Università di Belgrado ha vinto la Bourse d’excellence Gaston Miron in Quebec ed è al suo primo romanzo.

Amelia Volpe è una giovane bibliotecaria costretta al silenzio per esigenze di lavoro.

VIETATO PARLARE dicono i cartelli appesi ai muri.

È single e vorrebbe tanto sovvertire le regole e comunicare, ma coi suoi utenti sarebbe inutile, giochicchiano da mane a sera sui computer a Candy Crush e Bouncing Ball.

Amelia odia giochi e social. È iscritta a FB da anni ma lo utilizza solo per organizzare incontri letterari dove aderiscono in tanti e non si presenta mai nessuno.

View original post 331 altre parole

Hanami di capelli

Le mie ciocche hanno quel colore

che minaccia il mattino in via Saragozza

eppure tu le preferisci alla luce

perché ricordano il buio della note

il buio tuo il buio nostro.

Le mie ciocche fioriscono sul lato di un’altra

eppure non osi ammirare

quello che la notte precedente hai seguito

sfiorato toccato annusato.

Le mie ciocche sono dei tentacoli

a forma di boccoli

eppure non hai resistito

alla piovra che ti ha tentato

tenendoti la mano che hai accettato.

Le mie ciocche sono delle corde

che hai suonato per ore e ore

cantando l’inno ai corpi uniti

eppure adesso sei muto

davanti a quella pelle trasparente

che non sa cosa dirti dopo una notte d’amore

dopo averti detto tutto

senza parole.

Distesi fingiamo di dormire ancora

e non sappiamo fino a quando sopporteremo il silenzio

che dovrà essere interrotto dalla parola

dal mio me ne vado e forse dal tuo aspetta

Distesi sul campo di cotone pieno di fiori variopinti

cercheremo di coprire l’imbarazzo con un sorriso

e non ci permetteremo di sfiorarci più

perché c’è troppa luce

perché il tuo giorno non appartiene a me

perché il mio giorno non appartiene a te.

Forse un caffè potrebbe risolvere tutto

riempendo le bocche ancora affamate

eppure sappiamo tutti e due

che gli amanti non fanno colazione insieme.

Piacere, Amelia sur Sérum A

Merci à Sérum A d’avoir publié mon texte sur l’écriture et sur mon roman Piacere, Amelia. Pour lire l’article en français, cliquez ICI. If you want to read it in English, click HERE.

Blog su WordPress.com.

Su ↑